เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑ กันยายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑ กันยายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ ๑ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ตอนแรกกระผม/อาตมภาพตั้งใจว่า ถ้าเราฉันเช้าแล้วก็นอนภาวนาสบาย ๆ สัก ๘ โมงครึ่งค่อยวิ่งไปยัง วัดตาขัน อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง ซึ่งแผนที่ของกูเกิ้ลแม็พแจ้งว่าใช้เวลา ๒ ชั่วโมง ไปฉันเพลที่นั่น จากนั้นก็เข้าสู่พิธีการตรวจยกบ้านตาขันขึ้นเป็นหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบ

แต่ว่า "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) พลขับบอกว่าช่วงเช้ารถมักจะติด ดังนั้น..เพื่อประกันความเสี่ยง ฉันเช้าเสร็จก็ควรที่จะออกเดินทางเลย แล้วน้องเล็กก็เป็นฝ่ายถูกต้อง เนื่องเพราะว่าขนาดพวกเราวิ่งมาขึ้นถนนด่วนพิเศษมอเตอร์เวย์ กว่าจะไปถึงวัดตาขันยังถึง ๙ โมงตรง นี่ถ้าหากว่าออกตอน ๘ โมงครึ่ง มีหวังมาเลยเพลแน่นอน..!

เมื่อมาถึงแล้ว "พระมหาจีระศักดิ์ จิรสกฺโก" เจ้าอาวาสวัดตาขันมาต้อนรับ พวกเราหาที่จอดรถได้แล้ว ก็เดินไปดูนิทรรศการต่าง ๆ ปรากฏว่าทางด้านท้ายของนิทรรศการนั้น มีนักเรียนโรงเรียนวิบูลวิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนการกุศลในวัดของวัดตาขัน ซึ่งสร้างขึ้นโดย "หลวงพ่อพระครูวิบูลภารกิตติ์ (ภา อินฺทปญฺโญ)" อดีตเจ้าอาวาสวัดตาขันแห่งนี้

กระผม/อาตมภาพจึงขอเข้าไปเดินดูภายใน และส่งภาพไปให้ประธานคณะกรรมการบริหารกลางโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ก็คือ "พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร" (ประเทือง อาภาธโร ป.ธ. ๔) เจ้าของโรงเรียนวินิตศึกษา ในพระราชูปถัมภ์ฯ กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งเป็นประธานของคณะกรรมการดูแลโรงเรียนการกุศลในพระพุทธศาสนา เรียนท่านไปว่า "เป็นโรงเรียนการกุศลในวัดครับ" ท่านประธานซึ่งน่าจะรู้จักดีแล้ว แต่ไม่ทราบว่าเคยมาถึงหรือเปล่า ? ก็ตอบรับกลับมาด้วยความยินดี

กระผม/อาตมภาพเจอเข้ากับท่านรองผู้อำนวยการโรงเรียน คือ "นายเฉลิมชัย ภูรินทร์พัฒน์" ได้สนทนากันถึงเรื่องของการบริหารโรงเรียนการกุศลในวัด ท่านรองผู้อำนวยการเฉลิมชัยถามแบบอยากรู้จริง ๆ ว่า "หลวงพ่อครับ ผมควรที่จะบริหารโรงเรียนไปในแนวไหนดีครับ ? " จึงได้บอกกับท่านรองผู้อำนวยการไปว่า "ให้เปลี่ยน mindset คือแนวความคิดของเด็กเสีย อย่าให้เด็กเรียนแค่จบเท่านั้น แต่ว่าจบแล้วต้องนำความรู้ไปใช้งานในชีวิตจริงได้ แล้วในขณะเดียวกัน การเรียนรู้ เท่าที่ครูบาอาจารย์สอนก็แค่เป็นเด็กเก่งเท่านั้น ถ้าจะเอาเป็นยอดก็คือ ต้องเอาวิชาการไปพลิกแพลงใช้งานได้จริง และท้ายที่สุด ถ้าจะเอาสุดยอดไปเลยก็คือบัญญัติแนวทางหรือวิชาการขึ้นมาใหม่ด้วยตนเองไปเลย..!"

เล่นเอาท่านรองผู้อำนวยการถึงกับทำท่าตกตะลึง กระผม/อาตมภาพจึงได้บอกท่านว่า "อาตมภาพพอดีมีตำแหน่งทางวิชาการเป็นรองศาสตร์จารย์ด็อกเตอร์" อีกฝ่ายจึงทำหน้า "ถึงบางอ้อ" กันตรงนี้เอง

 

เมื่อเดินดูนิทรรศการจนครบถ้วนแล้วก็ขึ้นสู่ศาลาตรวจประเมิน นำข้าวของไปวางเข้าที่ จากนั้นก็เดินออกมาพบปะกับบรรดาคณะกรรมการที่ทยอยกันมา ปรากฏว่ามีการเดินดูนิทรรศการและซื้อหาสินค้ากันเป็นการใหญ่ สักครู่หนึ่ง "พระเดชพระคุณหลวงพ่อเจ้าคุณสมอิง" - พระธรรมวชิรสิทธิเวที (สมอิง โชติกโร ป.ธ. ๗) เจ้าคณะจังหวัดระยอง เจ้าอาวาสวัดเนินพระ ก็เดินทางมาถึง ท่านบอกว่า "ผมมีจะต้องไปเทศน์ในงานศพ ดังนั้น..ขออนุญาตเดินดูนิทรรศการตั้งแต่ตอนนี้เลย" พวกเราทั้งหมดจึงต้องเดินดูนิทรรศการไปกับท่านด้วย

เมื่อเดินไป ท่านก็พูดไปด้วยว่า "เหตุที่ต้องไปเทศน์ให้ได้ก็เพราะว่าเจ้าภาพเขาพูดได้ถูกใจ" กราบเรียนถามท่านว่า "ถูกใจหลวงพ่ออย่างไรครับ ?" ท่านบอกว่า "เจ้าภาพเขาบอกว่าการตายมีโอกาสแค่ครั้งเดียว เพราะฉะนั้น..หลวงพ่อต้องมางานของผมให้ได้ ส่วนงานตรวจประเมินโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ นั้นมีทุกปี" พวกเราได้ยินก็ "หัวเราะมิได้ร่ำไห้มิออก" เจ้าภาพเล่น "มัดมือชก" อย่างนี้ ผู้บัญชาการสูงสุดในพื้นที่ คือเจ้าคณะจังหวัดจึงทำอะไรไม่ถูก นอกจากต้องไปเทศน์ให้เขา

เมื่อทำการเดินตรวจนิทรรศการและหาซื้อข้าวของกันไปอีก ๑ รอบ กลับออกมาข้างนอกจะไปฉันเพล กระผม/อาตมภาพเห็นเต็นท์อาหารเรียงรายอยู่ข้างศาลาตรวจประเมิน ญาติโยมก็บอกว่าฉันตรงนี้ แต่ "พระมหาจีระศักดิ์" เจ้าอาวาสบอกว่า "เตรียมไว้ให้ทางด้านโน้นครับ"

ครั้นเดินไปถึง เพิ่งจะตักข้าวใส่จาน "พระเดชพระคุณพระพรหมวชิราทร" (โสภณ โสภณจิตฺโต ป.ธ. ๙, ดร.) หรือ "หลวงพ่อเจ้าคุณโสภณ" เจ้าอาวาสวัดเทวราชกุญชร วรวิหาร เจ้าคณะภาค ๑๓ ผู้บัญชาการสูงสุดในพื้นที่ก็มาถึง บอกว่า "หลวงพ่อวัดท่าขนุนอย่าเพิ่งฉันครับ ผมเองต้องรีบไปงานเหมือนกัน ขอไปเดินดูนิทรรศการให้มีรูปถ่ายติดอยู่ด้วยสัก ๑๐ นาทีก่อน"

 

พวกเราเดินมาได้หน่อยเดียวเท่านั้น ปรากฏว่า "พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร" "พระเดชพระคุณพระราชวชิรมงคลวิสิฐ" (อาทิตย์ สิริวฑฺฒโน) "พระเดชพระคุณพระราชสมุทรวัชราจารย์" (บุญสืบ วุฑฺฒิสาโร) ซึ่งรู้อัธยาศัยท่านเจ้าคณะภาคของกระผม ว่าถ้าไปด้วยก็ "ยาว" แน่ จึงพากันกลายเป็นนินจา แวบหายไปอย่างฉับพลันทันที..!

"พระเดชพระคุณหลวงพ่อโพไซดอน" - พระเทพสมุทรวัชราจารย์ (จรัล สิริธมฺโม) ก็เดินลากเท้าอยู่ห่าง ๆ แต่ว่าด้วยความที่เป็นประธานใหญ่ในงาน ท่านเจ้าคณะภาคจึงหันไปเร่งรัดให้เดินตามติดมา โดยที่มือขวาก็กุมมือกระผม/อาตมภาพไม่ปล่อย ชวนคุยโน่นคุยนี่ไปเรื่อย บอกเหล่าเจ้าคณะอำเภอของจังหวัดระยองว่า "หลวงพ่อวัดท่าขนุนท่านมีทองคำมาก ท่านสร้างพระหน้าตักได้ตั้ง ๒๕ นิ้ว" กระผม/อาตมภาพต้องท้วงว่า "๑๙ นิ้วครับหลวงพ่อ ๒๕ นิ้วนั้นเป็นหลวงพ่อนาก และหลวงพ่อเงิน" ท่านบอกว่า "นั่นแหละ ท่านสร้างด้วยทองคำไปเป็น ๑๐๐ กิโลกรัม ผมสร้างแทบตายได้แค่หน้าตัก ๕ นิ้วเท่านั้นเอง" ฟังท่านพูดไปก็ชวนถ่ายรูปตรงโน้น ตรงนี้ ตรงนั้นไปบ้าง

จนกระทั่งไปสุดทางงานนิทรรศการของเขา ก็กลับเข้ามานั่งยังโต๊ะอาหาร ฉันเพลไปด้วยกัน "หลวงพ่อโพไซดอน" ด้วยความที่ท่านน้ำหนักตัวมากแล้ว ก็ฉันภัตตาหารน้อย เพื่อควบคุมอาหาร แต่ว่า "หลวงพ่อเจ้าคุณพรหม" ของเรานั้น ท่านฉันเอาฉันเอาอย่างชนิดที่ไม่ต้องเกรงใจใคร เนื่องเพราะว่าท่านผอมระหงทรงเพรียวเรียวชะลูดคล้ายคลึงกับกระผม/อาตมภาพ แถมยังยั่วกิเลสชาวบ้านเขาอีกว่า "ต้องรีบฉัน ไม่อย่างนั้น เดี๋ยวจะตามหลวงพ่อวัดท่าขนุนไม่ทัน..!"

ไอ้การที่พระวัดท่าขนุนฉันเร็วนี้ ดูท่าในยุทธจักรเขาจะรู้กันทั่วไปเสียแล้ว เล่นเอา "หลวงพ่อโพไซดอน" ของกระผมแซวคืนไปว่า "เมื่อเช้าไม่ได้ฉันมาหรืออย่างไร ?" ท่านเจ้าคณะภาคตอบหน้าตาเฉยว่า "ฉัน แต่ก็จะฉันอีก ถ้ามีโอกาสฉันช่วงบ่ายก็เอา..!" เล่นเอาพวกเราหัวเราะกันเสียไม่มี..!

อิ่มจากตรงนี้แล้ว ท่านก็ขอตัวไปงานของท่าน "หลวงพ่อเจ้าคุณสมอิง" เดินมาส่งพวกเราที่ศาลาตรวจประเมินแล้วก็ไปเหมือนกัน กระผม/อาตมภาพกราบเรียนถามว่า "หลวงพ่อโพไซดอน" ว่า "เรายังจะไปสวดมนต์กันไหมครับ เพราะว่าอุโบสถเขาอยู่ด้านโน้น" ท่านบอกว่า "ต้องไปตามธรรมเนียม"

 

เมื่อไปถึง ปรากฏว่าเป็นอุโบสถมหาอุด สร้างมาตั้งแต่ปี ๒๔๔๐ แล้วก็บูรณะใหม่ครั้งหนึ่งปี ๒๔๖๒ โดยอดีตเจ้าอาวาสรูปแรก คือ "หลวงปู่ตั้ง" ซึ่งไม่ทราบฉายาเหมือนกันว่าอะไร

พวกเรากราบพระสวดมนต์ ถ่ายรูปหมู่แล้ว ทาง "พระมหาจิรศักดิ์" ก็พาไปกราบรูปหล่อ "หลวงปู่ตั้ง" รูปหล่อ "หลวงปู่ภา" อดีตเจ้าอาวาส แล้วก็พากันไปปล่อยปลา จากนั้นก็เดินชมนิทรรศการอีกรอบหนึ่ง กระผม/อาตมภาพเองขำก็ขำ ขณะที่ทางด้าน "พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระธรรมวชิรสุนทร" กับ "พระราชสมุทรวัชรจารย์" ควักกระเป๋ากันเป็นมือระวิง ซื้อข้าวของแจกพวกเรา ตลอดจนกระทั่งคนขับรถและเหล่าข้าราชการที่มาถึง

จนกระทั่งไปถึงศาลาก็ทำการตรวจประเมิน กระผม/อาตมภาพเองเมื่อถึงเวลาแสดงความเห็น ก็กราบเรียนคณะกรรมการไปว่า "สถานที่นี้นั้นเกินกว่ามาตรฐานหมู่บ้านต้นแบบไปมากแล้ว จึงขอยืนยันว่าสมควรอย่างยิ่งที่จะยกขึ้นเป็นต้นแบบในที่นี้" เมื่อคณะกรรมการได้ทำการวิพากษ์แสดงความเห็นกันเรียบร้อยแล้ว ทางด้านนายอำเภอก็ทำการกล่าวขอบคุณ แล้วพวกเราก็เดินไปดูงานต่าง ๆ ของทางโรงเรียนวิบูลวิทยา ซึ่งเป็นการทำการเกษตรภายในโรงเรียนแบบพึ่งพาอาศัยตนเอง มีทั้งการปลูกมันเทศ การทำนา การสีข้าว การปลูกผักไฮโดรโปนิกส์ การทำวัสดุต่าง ๆ จากสิ่งของเหลือใช้ ตลอดจนกระทั่ง การแสดงหุ่นยนต์ของนักเรียน

เมื่อดูกันจนเสร็จ กระผม/อาตมภาพก็เรียน หลวงพ่อวัดป่าประดู่ - "พระเดชพระคุณพระวชิรปัญญากร" (เชาวลิตร ชิตงฺกุโร) เจ้าคณะอำเภอเมืองระยอง เจ้าอาวาสวัดป่าประดู่ (พระอารามหลวง) ไปว่า "ขออนุญาตเข้าไปพักที่สวนป่าปฏิบัติธรรมบุราณรัตน์เลยครับ" ท่านเองก็บอกว่า "นึกว่าจะมาตั้งแต่เมื่อวาน เจ้าหน้าที่เขารอท่านประธานอยู่จนกระทั่งเที่ยงคืน..!"

 

กระผม/อาตมภาพขำก็ขำ เพราะระบุไปอย่างชัดเจนแล้วว่า "ขอมาพักในวันที่ ๑ กันยายน หลังจากตรวจยกบ้านตาขันขึ้นเป็นหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบแล้ว" ถ้าลูกน้องหลวงพ่ออ่านไม่เข้าใจ ก็ให้เขารอไปก็แล้วกัน..! จากนั้นก็ขอตัวออกเดินทาง

หลังจากที่ควักกระเป๋าเหมาข้าวของของเด็ก ๆ ขึ้นรถมาแล้ว ก็ยังมีญาติโยมที่มาดักรอทำบุญ และไม่สนใจว่ากระผม/อาตมภาพจะต้องเดินทางไปอีกอย่างน้อย ๒ จังหวัด ก็คือจันทบุรีและตราด รถราจะเต็มเท่าไรก็ไม่รู้ ขนเอาน้ำปลามา ๓ แพ็ก แล้วก็ข้าวสารอีกถุงใหญ่ ๕ กิโลกรัม พร้อมกับปัจจัยที่บอกว่า "ผมได้ทำบุญเอาไว้เป็นประจำทุกวัน"

กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่ถอนใจ รับมาแล้วก็อวยชัยให้พรญาติโยม ได้แต่หวังว่ากุศลนี้จะทำให้ทุกท่านมีความคล่องตัว มีความปรารถนาที่สมหวังทุกประการ แล้ว "น้องเล็ก" ก็พาวิ่งไปยังสวนป่าปฏิบัติธรรมบุราณรัตน์ ผู้ดูแลบอกว่า "พักที่เดิมเลยครับ" กระผม/อาตมภาพขนข้าวของขึ้นที่พักแล้วก็รีบบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเอาไว้ก่อน

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอังคารที่ ๑ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)